Facebook

Serie wydawnicze

  • Dla bystrzakow
  • Bez kantow
  • Lekarz rodzinny
  • Seriaporad.pl
  • Bezdroza
  • Michelin

Wydawnictwo Helion

Helion SA
ul. Kościuszki 1c
44-100 Gliwice
tel. (32) 230-98-63

informacje o księgarni septem.pl
Program Partnerski
O nas
© Helion 1991-2019
Przeboje kuchni staropolskiej Fr...

Przeboje kuchni staropolskiej Fruwające dziki i dania miłosne (ebook)

Autor:  

Ocena:
   3.0/6  Opinie  (1)
3w1 w pakiecie: PdfPDF ePubePub MobiMobi
Wydawca: E-bookowo
Cena promocyjna: Oszczędzasz: 2,10 zł
11,90 zł 14,00 zł
Dodaj do koszyka
Kup terazstrzalka

Kiedy wszedł na ekrany znakomity film Francisa Forda Coppoli Ojciec chrzestny, posypały się gromy na twórców. Zarzucano im szczególnie wyrafinowane okrucieństwo. Nie chodziło bynajmniej o liczne sceny krwawych porachunków między gangsterami. Miłośników zwierząt oburzył przede wszystkim obraz odciętego, końskiego łba, w łóżku jednego z bohaterów. Nie pomagały wyjaśnienia, że głowę czworonoga zakupiono w wytwórni konserw dla piesków, a zwierzę potraktowano i uśmiercono prawdziwie po ludzku. Nasi przodkowie byli chyba mniej wrażliwi. Końskie łby uchodziły za szczególny przysmak, godny hetmańskich ust. Jeszcze w połowie XIX wieku dostojny pan Roman Sagnuszko, aby uczcić czcigodnego pułkownika Marcelego Tarnowskiego, zaserwował mu głowę źrebięcia na półmisku. Wiadomo, że w dawnych czasach u nas tylko przed hetmanem taki półmisek stawiano przytacza słowa dawnego pamiętnikarza Elżbieta Kawecka (W salonie i w kuchni). Inni goście musieli zadowolić się mniej atrakcyjnymi fragmentami pieczonego źrebaczka. Dawne książki kucharskie wywierają czasami takie wrażenie, jak horror Teksaska masakra piłą mechaniczną. Jedno szczęście, że ludzkie sumienia nie zawsze były uśpione i zwierzęta częstowano narkotykami... Ale przepis na półżywe kurczęta może budzić grozę. Ptaki pojono wódką, potem skubano na żywo, przypiekano nad ogniem i podawano na stół. Kiedy smakosz kłuł je widelcem, porywały się do lotu z wielkim podziwieniem gości. Szczególną litość budzić może los bardzo popularnych w staropolskiej kuchni kapłonów (kastrowanych kogutów) i pulard (kastrowanych kur). Kaleczono je, by szybko rosły i obrastały tłuszczem. A potem... To już historia dla ludzi o wyjątkowo mocnych nerwach. Krystyna Bockenheim w książce Przy polskim stole przytacza dawne przepisy na utuczenie kapłona w kilka godzin: Wziąć masła twardego i w kulki go rozrobić. Tymi kulkami nakarmić kapłona i póty go gonić, póki zmordowany nie ustanie. Po małej chwili toż samo raz drugi i trzeci uczynić. Masło w nim przez agitacją rozgrzane i roztopione po całym się rozejdzie. Zabić go potem i w zimną wodę włożyć; będzie tłusty jak utuczony. Inna receptura: Weźmi kapłona żywego, nalej mu lejkiem w gardło octu winnego, a zawiąż i zawieś przez godzin pięć. Oskub pięknie, ochędoż, upiecz zwyczajnie albo nagotuj jako chcesz. Brr! Druga połowa XVIII wieku w Polsce upłynęła pod znakiem panowania dwóch naszych ostatnich królów: Augusta III i Stanisława Augusta Poniatowskiego. Jakże różni to byli królowie! Wyznaczyli także dwie różne epoki w kuchni polskiej. August III był żarłokiem. Uwielbiał specjały zarówno saskiej, jak i polskiej barokowej kuchni. Jędrzej Kitowicz pisał w swoich Pamiętnikach: Jadał tłusto i wiele: kuchnia jego nie miała równej w Europie tak co do wytworności potraw, jak co do wielkości ich; kucharzów, kuchcików, posługaczy kuchennych, pomywaczek liczbę do setnej dochodzącą. Choć sam jeden obiadował, zastawiano jednak przed niego 20 potraw i po tym wety i cukry. Natomiast Stanisław August jadał dobrze, ale nie za wiele. Jego styl naśladowali liczni polscy panowie i damy dbające o talię. Na sławnych obiadach czwartkowych podawano barszcz z uszkami, zimne wędliny, kiełbasy, paszteciki, a jako danie podstawowe ulubioną przez króla pieczeń baranią. Król Staś uwielbiał ostrygi, zarówno świeże, prosto z Hamburga, jak i marynowane. Zachodnie przysmaki coraz częściej pojawiały się na pańskich stołach. Nieoceniony kronikarz Jędrzej Kitowicz notował w Opisie obyczajów: Nie ustępując nasi Polacy w niczym Włochom i Francuzom, nawykli powoli, a dalej w najlepsze specjały obrócili owady i obrzezki, którymi się ojcowie ich jak jaką nieczystością brzydzili. Jedli żaby, żółwie, ostrygi, ślimaki, granele, to jest jądrka młodym jagniętom i ciołkom wyrzynane, grzebienie kurze i nóżki kuropatwie (same paluszki nad świecą woskową przypiekane), w których sama tylko imaginacyja jakiegoś smaku dodawała. Większość obywateli Rzeczypospolitej jadła te przysmaki dalej po staropolsku, czyli palcami. Stanisław August zaś należał już do tych oświeconych monarchów, którzy po mistrzowsku posługiwali się grabkami, czyli widelcem. Jacy byli ci dawni Polacy, biesiadujący przy mniej lub bardziej suto zastawionych stołach? Lektury szkolne dają nam najzupełniej wypaczony obraz dawnych czasów. Współcześni nabierają przekonania, że obywatele Polski Piastów czy Rzeczypospolitej Obojga Narodów patrzyli na świat oczami Kopernika, Kochanowskiego, Krasickiego czy Mickiewicza. Niestety, mentalność naszych przodków znacznie lepiej oddaje lektura pierwszej polskiej encyklopedii Nowych Aten księdza Benedykta Chmielowskiego. Dziś czyta się opisy zacnego dziekana rohatyńskiego jak Zieloną gęś mistrza Ildefonsa. Gałczyński był mistrzem humoru, encyklopedysta Benedykt zaś najzupełniej serio w latach 1745 1756 przekazywał dostępną mu wiedzę na kartach swej czterotomowej encyklopedii. (Fragmenty) Jan Kochańczyk Dziennikarz. Absolwent Uniwersytetu Śląskiego (polonistyka). Od roku 1975 redaktor ogólnopolskiej gazety Sport (Katowice). Droga zawodowa: od korektora do zastępcy sekretarza redakcji, kierownika działu publicystyki i szefa redakcji dodatków kolorowych. Publikacje dotyczące głównie sportów lotniczych, lekkoat-letyki, pływania i problemów ruchu olimpijskiego. Nagrody dziennikarskie i literackie miedzy innymi Grand Prix prezesa koncernu prasowego RSW (Warszawa) za cykl publikacji dotyczących sportu zawodowego w krajach socjali-stycznych (1989). Polskie opinie i dyskusje odbiły się wtedy echem także w Związku Radzieckim (epoka pieriestrojki Gorbaczowa) i przyspieszyły reformy ruchu olimpijskiego po naradzie na Kubie. Nagrody w konkursach na artykuły i opowiadania sportowe. Od 1991 roku zastępca redaktora naczelnego tygodnika filmowego Ekran, przeniesionego w tym czasie z Wars-zawy do Katowic (Grupa Fibak Noma Press). Od 1994 zastępca redaktora naczelnego tygodnika Panorama. Współpraca z katowickimi redakcjami Dziennika Śląskiego, Wieczoru, Integracji Europejskiej i in. Wydania książkowe m. in. Filmowe skandale i skandaliści (Twój Styl, 2005) oraz Ścigany Roman Polański (część biograficzna).
  • WSTĘP
  • UCZTA NEANDERTALCZYKA
  • ŁYŻKI I NOŻE W CZASACH STAREJ BAŚNI
  • WSPANIAŁOŚCI STOŁU BOLESŁAWA
  • WALKA KARNAWAŁU Z POSTEM
  • SÓL ZIEMI
  • DAWNE SMAKI
  • Z WENECJI DO KRAKOWA
  • POSTNY OGON BOBRA
  • SŁONINA SUPERSTAR
  • CO DO MIĘSA?
  • KRÓLEWSKIE POLOWANIE
  • SADŁO NA RANY
  • DO TAŃCA I DO RÓŻAŃCA
  • TOWARZYSZE I PARTACZE
  • DOSTOJNICY, RYCERZE, WIEŚNIACY
  • BRZUCH JAKO PUDŁO!
  • LÓD W ŚRODKU LATA
  • GOSPODARSTWO
  • KUCHNIA KRÓLOWEJ BONY
  • ZYGMUNT STARY, ALE JARY!
  • SIEROTKA PRZY STOLE
  • ZYGMUNTOWSKIE CZASY
  • Z CHŁOPA KRÓL
  • JAKIE MIĘSO, TAKA ZUPA
  • TERAZ POLSKA!
  • ŚMIERĆ KRÓLA MICHAŁA
  • SOBIESKI DO NIEDŹWIEDZIA, FRANCUZI DO CHARTA
  • GŁOWA NA PÓŁMISKU
  • DWAJ KRÓLOWIE
  • FRUWAJĄCE DZIKI
  • KELNER PIES
  • KUCHARZ DOSKONAŁY
  • STAROPOLSKIE PRZEBOJE
  • JAK RZEŹNIK CAŁUJE...
  • POECI PRZY STOLE
  • JEDZ, PIJ I POPUSZCZAJ PASA...
  • ZŁA MIŁOŚĆ O GŁODZIE
  • KAC MIĘSNY
  • WIĘCEJ MIĘSA! - WOŁAŁ BOLESŁAW PRUS
  • MĘCZENNICA MIŁOŚCI
  • ECHA LEŚNE
  • PRZEBOJE TYSIĄCLECIA
  • INNE DAWNE PRZEPISY
  • BIBLIOGRAFIA

Osoby, które kupowały książkę, często kupowały też:

Brakująca instrukcja
Piotr Tosz
Cena: 0,00 zł
Dirty. Dive Bar
Kylie Scott
Cena: 31,92 zł
Przysmaczki polskiej kuchni
Zenonim Ancyporowicz
Cena: 1,60 zł
Ciasta wielkanocne
Elżbieta Kiewnarska
Cena: 8,00 zł
6
(0)
5
(0)
4
(0)
3
(1)
2
(0)
1
(0)

Liczba ocen: 1

Średnia ocena
czytelników

  


    okladka
      Ocena : 3 

    Szkoda, że zabrakło porządnej redakcji. Tematyka ciekawa, wiedza autora zaskakująca, ale ogólne wrażenie psuje uproszczony i afektowany język oraz chaos organizacyjny i bardzo swobodne mieszanie chronologii.
    logotypy