￼

Szanowny czytelniku,

zapewniam cię, że jako autor dołożyłem wszelkich starań, aby informacje zawarte w książce były kompletne, rzetelne i aktualne (stan prawny: 15.01.2023 r.). Nie biorę jednak żadnej odpowiedzialności za ich wykorzystanie, ani za ewentualne szkody wynikłe z wykorzystania informacji i porad zawartych w tej publikacji.

Wojciech Malicki

Recenzenci

Ryszard Łepski, Katarzyna Wiśniewska

Redakcja

Piotr Morlewski

Korekta

Agata Rybka

Projekt graficzny okładki, redakcja techniczna i łamanie

Joanna Ardelli

Zdjęcia w środku

Shutterstock

Druk i oprawa

Drukarnia READ ME, Łódź

Copyright © by Wojciech Malicki 2023

Copyright © by Wydawnictwo Daję Słowo 2023

Wszystkie prawa zastrzeżone. Nieautoryzowane rozpowszechnianie całości lub fragmentu niniejszej książki w jakiejkolwiek postaci jest zabronione. Wykonywanie kopii metodą kserograficzną, fotograficzną, a także kopiowanie metodą elektroniczną lub inną powoduje naruszenie praw autorskich niniejszej publikacji.

ISBN 978-83-963223-5-7

rozwod.eu

Szanowny czytelniku,

za chwilę przeczytasz historię jednego z moich rozmówców, który świętował z kumplami swoje pokojowe rozstanie z żoną. Radował się, że obyło się bez awantur, podsłuchów, kłótni i wynajmowania adwokatów za ciężkie pieniądze. Podczas imprezy jeden z przyjaciół zapytał go, czy w procesie rozwodowym załatwił sprawę podziału majątku małżeńskiego? Zaprzeczył, i wtedy usłyszał od kumpla:

- To nie masz jeszcze czego świętować, bo tak naprawdę, jeszcze się nie rozwiodłeś.

Mój bohater wyśmiał wtedy kumpla, aby po zaledwie paru miesiącach, gdy zaczęła się ostra wojna o podział małżeńskiego dorobku, przyznać mu rację.

I ta historia nie jest żadnym wyjątkiem, tylko regułą: sam wyrok rozwodowy bez ostatecznego rozstrzygnięcia, co, który z małżonków dostanie, niewiele znaczy. Bo wiele wojen rozstaniowych, trudnych rozwodów, zaczyna się już po...formalnym rozwodzie, właśnie w momencie, gdy trzeba podzielić majątek i skutkuje otwarciem nowych frontów walki, np. o kontakty z dziećmi, alimenty, zawiadomieniami do prokuratury o rzekomo popełnionych przestępstwach itd.

Zapytasz, ale jak to? Przecież nawet dla laika jest jasnym, że jeżeli małżonkowie mieli tzw. wspólnotę majątkową, to podział jest prosty: trzeba tylko wycenić wspólny majątek i podzielić go na pół. Żadna filozofia.

W teorii, faktycznie jest to banalnie czytelne i sprawiedliwe, lecz w praktyce, często okazuje się, że byli małżonkowie zupełnie inaczej rozumieją słowo "sprawiedliwie". I tak zaczynają się zażarte, w realiach niesprawnych polskich sądów - trwające całymi latami batalie, w których wszystkie chwyty (czytaj: każde świństwo) są dozwolone.

A że mężczyźni już na starcie procesów okołorozwodowych są dużo w gorszej pozycji wyjściowej od swoich partnerek, bo nasze sądy są bardzo mocno sfeminizowane, a orzekające w nich sędzie-kobiety nierzadko kierują się żeńską solidarnością, to musisz uzbroić się w praktyczną wiedzę, aby nie skończyć w przysłowiowych skarpetkach.

W tej publikacji ją znajdziesz, bo zawiera nie tylko mnóstwo praktycznych informacji i fachowych porada, ale także prawdziwe historii rozwodowe ojców i mężów. Skorzystaj z ich doświadczeń, ucz się na cudzych błędach, dzięki czemu sam unikniesz kosztownych pomyłek.

I jeszcze jedno, im wcześniej tę wiedzę zdobędziesz, tym lepiej, bo zapobiegać jest zawsze korzystniej niż leczyć. A jeśli chcesz pokoju, do czego cię na kartach poradnika wielokrotnie namawiam, to musisz – jak rzekł rzymski historyk Wegecjusz – przygotowywać się do wojny.

Zapraszam cię także do lektury miniporadników „Adwokat - kto to jest dobry prawników, jak go znaleźć i jak z nim współpracować” oraz „Jak zachować się w sądzie”, a najlepiej całej książki „Rozwód - Poradnik dla Mężczyzn”, który stanowi kompendium (spis treści znajdziesz na końcu) wiedzy rozstaniowej. Znajdziesz w nim to, co wymieniłem powyżej, jak i wiele innych praktycznych porad, które mogą uratować ci rodzinę, nerwy, pieniądze. Mogą także ocalić ci zdrowie, wolność, a nawet życie.

Z uszanowaniem,

Wojciech Malicki

PS Jeżeli po lekturze poradnika uznasz, że warto mu było poświęcić swój cenny czas, poleć ją innym mężczyznom, a być może wspólnie uratujemy komuś życie. Jeżeli uważasz, że coś należy w niej zmienić, poprawić, uzupełnić lub po prostu chcesz się podzielić swoją opinią, napisz do mnie: wojtek@rozwod.eu

HISTORIA PRAWDZIWA

– Czy kocha pani swojego męża? – zapytała sędzia.

– Nie.

– A pan żonę?

– Także nie.

O więcej sąd nas nie pytał i po pół godzinie byliśmy osobami stanu wolnego. Byłem kompletnie zaskoczony, że to takie proste. Kilka dni później z najbliższymi kolegami zorganizowaliśmy małą imprezkę, podczas której wzniosłem toast za pokojowe rozstanie, podkreślając, że wojny rozwodowe są dla idiotów. Jeden z kumpli, który też miał już za sobą rozwód, przypatrując się mojej radości zapytał, czy podzieliliśmy się już majątkiem dorobkowym. Odpowiedziałem, że jeszcze nie, ale stanie się to lada dzień.

– To ty jeszcze nie jesteś po rozwodzie. Za wcześnie na toasty za pokojowe rozstanie – skomentował cierpko.

Nie podjąłem z nim dyskusji, bo sądziłem, że mi zazdrości pokojowego rozstania i przez to gada bzdury. Jak to nie jestem rozwiedziony? Miałem przecież wyrok sądu. Miałem też za sobą zakończone sukcesem negocjacje w sprawie podziału majątku, czyli żona zostaje w naszym domu i spłaci mnie kwotą 120 tysięcy złotych, za które będę mógł kupić sobie mieszkanie. Mieliśmy przygotowany projekt notarialnej ugody podziału majątku, a nawet ustaloną wizytę u notariusza. To miała być kolejna formalność. A jednak stało się inaczej. Była żona dosłownie w przeddzień wizyty u notariusza oznajmiła mi, że ją odwołała, bo sprawę trzeba jeszcze przemyśleć. Owo przemyślenie polegało na tym, że złożyła mi nową propozycję spłaty: o dziesięć tysięcy złotych niższą. Zirytowałem się, ale dla dobra dzieci i zachowania pokoju – przyjąłem ją. Po paru dniach wycofała się także z niej, tłumacząc jakimś bredniami i złożyła mi kolejną – 90 tysięcy. Zagotowałem się w środku, ale niechęć do wojny była silniejsza, dlatego znowu ją przyjąłem. I znowu usłyszałem, że to jednak za dużo i dostałem kolejną propozycję spłaty – 80 tysięcy złotych. Zrozumiałem, że małżonka moją dobrą wolę odbierała nie jako chęć porozumienia, lecz jako słabość i testowała moją wytrzymałość. Tym razem odmówiłem i już dwa tygodnie później dostałem pocztą kopię jej wniosku o podział majątku wspólnego, w którym moja była żona ręką wynajętego adwokata napisała, że w sposób rażący i uporczywy nie przyczyniałem się do powstawania majątku wspólnego. W związku z czym wnosiła o ustalenie nierównych udziałów w tymże majątku: 3/4 dla niej, 1/4 dla mnie. Precyzyjnie wyliczyła nawet mój udział w naszym materialnym dorobku. Wyszło jej, że to... 8 tysięcy złotych. Kilkanaście razy sprawdzałem, czy to nie pomyłka-literówka i powinno być deklarowane wcześniej 80 tys. zł. W końcu zadzwoniłem do niej – odparła, że nie ma żadnej pomyłki. Wtedy przypomniałem sobie słowa kolegi, które okazały się prorocze i pewną historię, do której nie przykładałem kiedyś wagi, w przeciwieństwie do mojej mamy, która była pełna czarnych myśli, gdy jej ją opowiedziałem. Otóż, jeszcze jako narzeczony zostałem zaproszony przez przyszłych teściów na wigilię. Wspólnej wieczerzy, jak wiadomo, towarzyszą pewne zwyczaje, jak chowanie łuski karpia do portfela, żeby zapewnić sobie dostatni rok. Ale oni mieli rytuał, przed wigilią napełnili umywalkę monetami i... „myli” się w nich. Po rozwodzie przekonałem się, że zamiast mózgów i serc mieli właśnie te monety, bo bezczelnie próbowali zrobić ze mnie dziada, a że nie chciałem im tego ułatwić, zaczęła się batalia o podział majątku, która szybko przerodziła się w totalną wojnę z wykorzystaniem policji, prokuratury i sądów.

| TO MOŻE BYĆ TYLKO ŚWISTEK PAPIERU

Zacząłem ten rozdział od opowieści Krzysztofa (41 lat, urzędnik), aby natychmiast uzmysłowić ci, że wyrok rozwodowy bez uregulowania podziału majątku wspólnego może okazać się nie traktatem pokojowym, lecz nic nie wartym świstkiem papieru. Podzielenie się wspólnym dorobkiem, to bardzo często najbardziej zapalny etap rozstania. I jest bez znaczenia, czy do dzielenia jest zakupione na kredyt własnościowe mieszkanko w bloku z wielkiej płyty i dwudziestoletni fiat multipla czy willa w Podkowie Leśnej, sześć mieszkań i trzy nowe mercedesy. Powód? Kobiety często zupełnie inaczej niż mężczyźni rozumieją pojęcie „sprawiedliwy podział”. W najlepszym razie są przekonane, że należy im się więcej niż wynikałoby to z prostego podzielenia przez dwa, choćby dlatego, że zostają z dziećmi i trudniej im będzie ułożyć sobie nowe życie. Ty, po rozwodzie masz lepiej i żeby wyrównać wasze sytuacje życiowe, doliczają ci do rachunku rzeczy materialnych – wartości niematerialne. Jeśli wykażesz odrobinę empatii, to przyznasz, że w takim rozumowaniu jest sporo racji, bo mężczyźnie, zwłaszcza po długoletnim związku małżeńskim, nierzadko łatwiej jest zacząć nowe życie. Dlatego, także w tym miejscu namawiam cię, jeżeli masz się czym podzielić, to nie bądź aptekarzem, sknerą, który musi dostać pół majątku co do grosza, bo mu się należy. Zachęcam cię, żebyś dla pokoju i spokoju odpuszczał i dążył do porozumienia. Nie znaczy to jednak wcale, że radzę ci, abyś dał się okraść i po rozwodzie zamieszkał w noclegowni dla bezdomnych. Bo i taki rachunek za rozwód, czyli za zmarnowane najlepsze lata młodości małżonki (to częsty cytat ze spraw rozwodowych), kobiety chętnie wystawiają mężczyznom. I bywają bardzo skuteczne w ich egzekwowaniu. Za chwilę dowiesz się, jak obronić się przed stratą ciężko zarobionych pieniędzy.

| CO TO JEST MAJĄTEK WSPÓLNY I OSOBISTY

Zacznijmy od początku. Wstępując w związek małżeński tworzysz nie tylko podstawową komórkę społeczną, ale także nową wspólnotę majątkową. Dzieje się tak z automatu, bo ani ksiądz w kościele, ani urzędnik USC nie pyta cię, czy chcesz taką wspólnotę utworzyć. Masz oczywiście prawo wyboru i możesz jej nie tworzyć, ale żeby tak się stało, musisz sam o to zadbać, zawierając z małżonką umowę o rozdzielności majątkowej, tzw. intercyzę. Podpisując ją, sprawiasz, że wszystko co zarobisz, zakupisz i zgromadzisz po ślubie, będzie nadal należeć wyłącznie do ciebie. Oczywiście, prawie nikt, kto wstępuje w związek małżeński po raz pierwszy, takowej umowy nie zawiera i trudno się dziwić, bo który zakochany zakłada, że małżeństwo mu się rozleci i będzie się latami chandryczył o swoje pieniądze. W przypadku kolejnych ślubów, to rozwiązanie cieszy się już znacznie większą popularnością. Zakładam, że takowej umowy nie masz, zatem zawierając małżeństwo stajesz się posiadaczem dwóch majątków:

- osobistego, który stanowi wszystko, co zgromadziłeś przed ślubem. Jak sama nazwa wskazuje, jest to twoja własność osobista i nikomu nic do niego. Możesz pozwolić żonie z niego korzystać, ale nie musisz,

- wspólnego, zwanego również dorobkowym lub małżeńskim – w skład którego wejdą pieniądze i dobra zgromadzone przez małżonków od chwili zawarcia małżeństwa. Z założenia należy on do nich w równych częściach, nawet jeśli mąż zarabia milion złotych miesięcznie, a żona była bezrobotną bez prawa do zasiłku. Lub odwrotnie. Oboje mają dokładnie takie same prawa korzystać ze wszystkich składników wchodzących w skład majątku wspólnego. Warto dodać, że do małżeńskiego worka wpadają także pieniądze zarobione z majątku osobistego.

Przykład: wynajmujesz swoje kawalerskie mieszkanie, lecz dochód z tego należy do was obojga. I drugi przykład: żona odkłada co miesiąc pieniądze na swój fundusz emerytalny, w razie rozwodu, połowa zgromadzonych na nim składek jest twoja.

Czy wszystkie pieniądze lub dobra uzyskanie po zawarciu małżeństwa są wspólne? Nie. Prawo przewiduje sporo wyjątków od tej reguły. Oto najważniejsze:

- Przedmioty majątkowe, czyli wszystko, co przedstawia jakąś wartość, otrzymane w wyniku darowizny lub spadku należą do majątku osobistego spadkobiercy lub obdarowanego. Chyba, że spadkodawca lub darczyńca wyraźnie postanowił, że chce nimi uszczęśliwić oboje małżonków.

- Rzeczy osobiste, jak ubrania, kosmetyki, przybory do pisania. Oczywiście, w granicach rozsądku, jeśli małżonek dorobił się w czasie małżeństwa kolekcji stu bardzo drogich zegarków, to nie służą one do „zaspokajania osobistych potrzeb” i nawet jeśli używa wszystkich, to wchodzą one do wspólnego majątku.

- Przedmioty zakupione za wypłacone odszkodowania, np. w wyniku złamania nogi albo zadośćuczynienia wypłaconego ofierze wypadku drogowego. Ale już stała renta wypłacana w przypadku orzeczenia o niepełnosprawności jest częścią majątku wspólnego.

- Prawa autorskie, prawa własności przemysłowej (czyli patenty) pozostają wyłączną własnością twórcy, czyli utwory, np. powieści, muzyka, słowa piosenek, choć powstały w czasie małżeństwa, małżonek nic do nich nie ma; przedmioty majątkowe nabyte w zamian za składniki majątku osobistego. Przykład: jeśli sprzedasz kawalerskie mieszkanie, a za otrzymaną zapłatę kupisz sobie samochód, to będzie on należał wyłącznie do ciebie.

- Dobra uzyskane jako nagrody za osobiste osiągnięcia: naukowe, artystyczne, literackie, techniczne itd. To dość ważne rozwiązanie prawne, szczególnie dla sportowców. Jednoznacznie rozstrzygnął je kilka lat temu dopiero Sąd Najwyższy, do którego zwrócił się jeden z najsłynniejszych polskich olimpijczyków, Robert Korzeniowski.

HISTORIA PRAWDZIWA

Państwo Korzeniowscy podczas rozwodu polubownie podzielili większość majątku dorobkowego. Nie mogli jednak znaleźć porozumienia, co do kwoty 120 tys. zł, którą sportowiec otrzymał od sponsora i Polskiego Komitetu Olimpijskiego, za medale olimpijskie. Sprawą musiał zająć się sąd, który w pierwszej instancji uznał, że wypłaty za zdobycie medali stanowią majątek osobisty olimpijczyka, bo są efektem jego osiągnięć sportowych. Przyznał mu zatem całą sporną kwotę. Innego zdania był Sąd Apelacyjny, do którego odwołała się eksmałżonka sportowca, uznając, że pieniądze weszły do majątku dorobkowego małżonków, czyli należy jej się połowa. Mistrz nie dał za wygraną i wniósł kasację do Sądu Najwyższego.

– Wysiłek olimpijczyków nie ma sobie równych, a medal od zawsze był najcenniejszym laurem dla sportowca – powiedział w uzasadnieniu sędzia SN Antoni Górski – Nie ma więc żadnych podstaw, żeby wypłaty związanej z tym osiągnięciami nie traktować także jako nagrody.

I ostatecznie całą sporną kwotę przyznał sportowcowi, zaś jego małżonkę obciążył kosztami procesu (prawie 10 tys. zł).

1. Rozdział 1